24-01-08

Bedgevecht

Na meer dan 12 jaar blijf ik samen slapen - en ik heb het hier wel degelijk over slapen, niet over andere activiteiten - iets vreemds vinden. En ongemakkelijk! Ik ben van nature een ochtendmens (nu ja) en ventje is definitely een nachtmens. De voorbije jaren lag ik dus meestal al te ronken tegen dat ventje kwam slapen. Dankzij onze twee bubbeltjes (lees: supervroege vogeltjes) kruipt ventje de laatste tijd heel wat vroeger in bed, kwestie van niet op 't werk in slaap te vallen. Maar dat levert mij wel slaapproblemen op! imagesIk raak bijna niet in slaap als hij al in dromenland vertoeft. Het begint al bij het in bed stappen. Ventje heeft immers een diagonale slaaptechniek ontwikkeld. Zijn hoofd ligt inderdaad op zijn kussen, maar zijn benen liggen op mijn kant. En dus moet ik eerst ventje naar zijn kant krijgen, waarna ik opnieuw mijn deel van het dekbed moet veroveren, en tegen die tijd ben ik dan opnieuw zo wakker dat het een eeuwigheid duurt vooraleer ik in slaap val. Er is echter een ding nog ambetanter: samen gaan slapen! Het bedgevecht is dan nog heviger (want dan trekt hij terug als ik mijn deel van de lakens probeer te pakken te krijgen)! En elke keer als ik aan het wegdoezelen ben, moet hij me iets superbelangrijks vertellen. Of denk ik aan iets dat ik hem zeker moet vertellen... Samen slapen, het is verschrikkelijk!

14:45 Gepost door Smoefelgatje in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: het leven |  Facebook |

Commentaren

Kijk, dat zijn nu eens herkenbare taferelen zie (op de kindertoestanden na), weliswaar met dat verschil dat ik qua dekbedveroveringen blijkbaar altijd win! :) (en eigenlijk onbewust)

Gepost door: Bavada | 31-01-08

De commentaren zijn gesloten.