01-04-08

Van kick tot krak

De laatste 24 uur heel wat kicks gekregen. Nu ja, ‘kicks’ is een groot woord, maar toch een overzichtje.Kick 1. Opnieuw gaan lopen – ‘t gedacht. ’t Was heel lang geleden. En omdat ik niet compleet wil afgaan op de Ladies Run (de collega’s wegen allemaal minstens 15 kg minder dan ik, dus afgaan doe ik toch) en toch zeker wil uitlopen, besloot ik enkele lessen te skippen. Van les 9 meteen naar les 14 gesprongen!Kick 2. Opnieuw gaan lopen – het doen. Het lopen viel al bij al goed mee. Zelfs toen ik dacht dat de les gedaan was, maar dat misgedacht bleek. Ons Evy, de trut, zei iets waardoor je wel kon denken dat de les finito was. Ik passeerde net bij onze voordeur en was al volop aan ’t afremmen, toen Evytje zei ‘en nu de laatste keer zes minuten lopen…’ Waarop ik bewees dat ik toch wel een beetje karakter heb, want ik heb opnieuw – euh – versneld en ben nog zes minuten verder gelopen.Kick 3. De gracht ontwijken. Was ik net goed aan ’t lopen, kwam er een tegenligger – een auto – af, met zijn faars nog aan. En hij/zij deed die niet uit, waardoor ik niets meer zag. En dus bijna de gracht in liep. Gelukkig was de auto net op dat moment voorbij, zag ik het naderend onheil en kon ik met een onflatteus sprongetje de gracht vermijden.Kick 4. Beestige ontmoeting. Even verder hoorde ik plots ‘woef’ naast mij. Ik was blijkbaar wandelaars met een hondje aan het kruisen. Had ze in het pikkedonker niet gezien. Zij mij wel, vooral dankzij mijn flitsend fluohesje. Ik ben er nog niet uit wat ik erger vind: het verschieten, of het gedacht dat zij mij vlak daarvoor bijna de gracht in zien duikelen hebben.imagesKick 5. Beestige onmoeting bis. Nog maar net bekomen van de hond, moest ik voorbij een boerderij passeren. Hoor ik daar een stier (dat denk/hoop ik toch) keihard tegen de staldeur bonken. Mijn tempo ging onmiddellijk de hoogte in, want ik was bang dat ik plots een stier achter mijn gat ging krijgen. Bovendien waren er nergens bomen te bespeuren, waar ik bij een geslaagde uitbraakpoging van het beest in zou kunnen kruipen. Niet dat ik er in zou geraken moesten er staan, maar ’t is ’t gedacht hé.Kick 6. Showtje geven. Op ’t einde van mijn ronde wachtte een laatste hindernis: het dorpscafé. Zat dat daar niet bomvol, en dat voor een maandagavond, zo rond tien uur. Met mijn laatste krachten toch nog het tempo opgedreven en proberen wat stijlvoller tel open, en dat lukte (toch min of meer). Kick 7. Benenwerk. Vanmorgen bij het opstaan… Geen stijve spieren, geen pijntje in de benenregio… Joepie.Kick 8. Benenwerk bis. Op weg van de parking naar ’t kantoor: beenspieren – nog altijd volkomen pijnloos – voelen keihard aan. Sjiek!En dan kwam de krak… Ik voelde het al op weg naar een vergadering, en het werd onmiskenbaar en pijnlijk bevestigd op weg naar de kantine… De kuiten werden stram, de bilspieren ook. Te vroeg gejuichd! Hoe ging dat ook weer van de hoogmoed en de val?

19:46 Gepost door Smoefelgatje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ladies run |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.