11-04-08

Stress, iemand?

Normaalgezien kan ik wel een beetje stress verdragen, maar deze week was van 't goede te veel. Maandag mijn laatste chocolade-examen.

Dinsdag kreeg ik dan het bericht dat schoonzusje in het ziekenhuis lag met nierstenen. Normaalgezien wel heel pijnlijk, maar niet zo ernstig (allez, dat denk ik toch), ware het niet dat schoonzusje zes maanden zwanger is. De steentjes verbrijzelen is dus uitgesloten. De dokters hebben dan maar een stent geplaatst, in de hoop dat ze dat buisje kan verdragen tot na de bevalling. Door al dat gepruts down under kreeg schoonzusje 's nachts weeën. Blijkbaar tamelijk normaal na zo'n operatie en de artsen kregen alles vlug onder controle, maar toch...

Woensdag was ik dus al niet te welgezind, en toen besloot ons computerprogramma wat tegen te werken. Beetje werken, wachten, niets kunnen doen, meer wachten, opnieuw een beetje werken, gevolgd door heel lang wachten... 's Middags lag ik al meer dan twee uur achter op mijn 'normaal' schema... Ik heb meermaals naar het toilet/koffie-automaat moeten wandelen om wat af te koelen... Gelukkig zit ik niet naast een venster, want anders had ik mijn computer er wellicht door gesmeten. 

In onze business kan je niet om vijf uur naar huis in de hoop dat het de volgende dag beter gaat, wij moeten werken tot de boel afgewerkt is... Gelukkig heb ik op de een of andere manier een inhaalbeweging kunnen inleggen in de late namiddag, zodat ik niet zoveel later dan anders naar huis kon (zo rond tien uur, schat ik).

Nu, de computerproblemen lijken van de baan, met schoonzusje gaat het goed (vanavond mag ze het ziekenhuis al verlaten) en mijn drukke dag vandaag is opeens wat minder druk wegens twee interviews verzet naar maandag. Dus heb ik opeens een zee van tijd om vanalles en nog wat te regelen en eindelijk eens mijn bureau op te kuisen. En ik moet zeggen, dat voelt goed. 

12:15 Gepost door Smoefelgatje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jobfever, het leven |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.